اكنون علم چنان گسترشي يافته كه انسان امروزي تصور مي كند كاينات وحتي جوهر و سرچشمه ي حيات را به خوبي دريافته است. وانگهي علم امكان چنان فنآوري پيشرفته اي را فراهم آورده كه چهره ي جهان را دگرگونه كرده است. اما انسان، تنها به آنچه علم به او مي آموزد خشنود نيست بلكه معناي زندگي خود و پايه هاي اخلاقيات خويش را جست وجو مي كند و در اين جست وجو به فلسفه و نيز به خدا متوسل مي شود و اين ناخشنودي او را واميدارد كه براي بازآفريني جهان زيستگاه خود بكوشد. و اين علت وجودي هنر است. افزون بر اين، كنجكاوي انسان او را به ابداع زباني انتزاعي برمي انگيزد كه نماد حقايق مطلق، يعني رياضيات است. فلسفه، مذهب، هنر و رياضيات آفريده هاي مغز انسان اند، كه دومين سرچشمه ي شناخت اوست. از آنجا كه راه هاي شناخت چنين گوناگون اند نه تنها بايد قواعد هر يك از آنها را بشناسيم بلكه همچنين بايد جايگاه هاي ممتاز برخورد آنها را جست وجو كنيم. نويسنده ي اين كتاب مي كوشد تا حدود و ويژگي هاي هريك از اين راه هاي شناخت را به دقت معلوم نمايد و نشان دهد كه درهم آميختن آنها، كه مشخصه ي شبه علوم و علوم دروغين است، جز درهم ريختن ذهن ها نيتجه اي نخواهد داشت. اصالت اين رساله ي تحقيقي در آن است كه دانشمندي بلندپايه در زمينه اي نظر مي دهد كه معمولاً ويژه فيلسوفان است.